czwartek, 4 grudnia 2014

Wpadki swatki, czyli Książka Numer Dwadzieścia

Autor: Jane Austen
Tytuł: Emma
Rok wydania: 1815
Liczba stron: 415


Wolałabym kogoś innego na okładce, ale spoko.
Książki Jane Austen i jej podobnych cenię sobie z dość osobliwego powodu. Dla mnie żyjącej w świecie snapchata, tindera i MTV, podróż w tamte czasy bardziej zahacza o fantastykę niż Opowieści z Narnii, Gra o Tron, Sandman i wszystkie książki Le Guin razem wzięte. Dużo łatwiej zrozumieć mi system rasowy Śródziemia niż zasady jakie panowały na salonach w Anglii początku XIX. wieku. Naprawdę wydaje mi się, że szybciej bym się dostosowała do pilotowania Sokoła Millennium niż do proszonych obiadków, szarad i dygania. Świat Jane Austen jest dla mnie zupełnie obcy i z tego powodu pociągający. Nie wstydzę się więc przyznać, że lubię te książki, a "Emma" dzisiejsza książka dnia, jest wśród nich moją absolutną faworytką.
Nigdy nie zrozumiem przemian mody.
Poprawka: nigdy nie zrozumiem mody.

Zanim jednak napiszę o książce, wspomnę o filmie na jej podstawie. Czyli będzie achronologicznie przy jednoczesnym zachowaniu chronologii, a przynajmniej mojej chronologii. A to dlatego, że dla mnie film był na dłuugo, dłuugo zanim w ogóle usłyszałam o książce. Nie chodzi mi jednak ani o ekranizację z boską Gwyneth ani nawet o serial BBC z jeszcze bardziej boskim Jonny'm Lee Millerem w roli Pana Knightley'a (jest on w tej roli tak boski, że najchętniej wytapetowała sobie jego zdjęciami z tego filmu wewnętrzną stronę powiek), ale o kultowe już Clueless (w Polsce znane pod tytułem: Słodkie Zmartwienia). Widziałam ten film mając sześć lat i chociaż nic nie zrozumiałam (byłam przekonana, że główna bohaterka i facet z którym się schodzi są rodzeństwem) totalnie się w nim zakochałam. Moja fascynacja trwa już prawie dwie dekady, dialogi znam już na pamięć i uważam że jest to Ojciec Chrzestny filmów dla nastolatek. To właśnie moja miłość do przygód trzpiotki Cher i jej paczki zawiodła mnie na ścieżkę powieści Austen. A chociaż z biegiem czasu moje romantyczne uniesienia lekko straciły na sile, nadal lubię od czasu do czasu poudawać, że wszystko się dobrze kończy i że skoro teraz jest źle to znaczy, że zaraz z księżyca spadnie stary, dobry przyjaciel rodziny i trzęsąc się ze skrywanych emocji wyzna nam dozgonną miłość.
Jak tu nie kochać filmu z TAKIMI cytatami?
(aluzję do tego filmu popełniłam dwa wpisy temu, stąd pomysł na dzisiejszy)

Skoro już zaczęłam od końca (druga zwrotka, bo zawsze chciałem zacząć od środka joł) czas przejść do początku. Emma to historia o uwaga!, Emmie- młodej dziewczyna, z bogatego domu, obdarzonej wszystkimi należnymi przymiotami czyniącymi z niej idealną partię. Emma oczywiście doskonale sobie zdaje sprawę jaka z niej laska, więc ogólnie przez połowę książki zadziera nosa, rozmyśla nad sobą samą i nad tym jak to wszyscy ją uwielbiają. Zresztą prawdę mówiąc, nie sposób jej nie lubić. Muszę przyznać, że trudno mi być obiektywną, gdyż pomimo braku jakichkolwiek przymiotów, które mogłyby mnie uczynić znośną choćby tylko  partię, to jednak trochę się z Emmą identyfikuję. A to dlatego, że obie nas łączy jedna potężna wada- wydaje nam się, że wiemy wszystko o wszystkich (to jeszcze nie ta wada) i dlatego mamy koszmarne ciągoty do SWATANIA (to właśnie ta wada). I zarówno moje plany połączenia wszystkich krewnych i znajomych w pary, jak i analogiczne pomysły Emmy kończą się zazwyczaj katastrofą.
Przyznaję, jestem płytka. Lubię książki, gdzie ładna osoba schodzi
schodzi się z równie ładną osobą i żyją długo i szczęśliwie.
link

Jeśli mam być szczera, to po wycięciu "kto z kim i dlaczego" z powieści zostanie kilka opisów przyrody, narzekań ojca Emmy na wszystko, z pogodą w szczególności oraz plątanina wypowiedzi Panny Bates, która zdecydowanie mówi częściej niż myśli (skąd ja to znam). Tym razem jednak mi to nie przeszkadza, chyba dlatego, że Jane Austen podobnie jak ja gardzi miłością głupią, wychwalając za to miłość rozsądną i mądrą (o tym pewnie wspomnę więcej, przy wpisie o innej książce). W "Emmie" nie ma więc miłości natychmiastowej, od pierwszego wejrzenia, od przywitania się, od "on lubi słoneczniki, ja lubię słoneczniki jesteśmy sobie pisani". Tutaj miłość oparta jest na porozumieniu charakterów, na zaufaniu i tematach do rozmowy, nie na szale uniesień. Za każdym razem, gdy ludzie usiłują brnąć na ślepo Jane szykuje im marny koniec. Aż wyobrażam sobie jej złowieszczy śmiech, gdy spisywała swoje szatańskie wersety przestrogi. Nie mówię, że książka jest na wskroś mądra i oświecona, mamy przecież do czynienia z powieścią z lat, kiedy podziały społeczne, były bardzo widoczne. Autorka nogami i rękami opiera się przed przyzwoleniem na mieszanie się klas, co mi osobie z XXI wieku wydaje się nie tylko śmieszne, ale i strasznie krzywdzące. Wiem jednak, że to były inne czasy, bez internetu, papieru toaletowego i równouprawnienia. Nie ma co się irytować przeszłością, skoro teraźniejszość dostarcza nam wystarczająco powodów do zgrzytania zębami.
Przepraszam, dzisiaj nie ma wyższej sztuki. Dzisiaj są fanarty i gify.
link

Osobny akapit poświęcę teraz Panu Knightley'owi. Będzie nieco ochów i achów, peanów i westchnień, ale chyba dacie radę. Otóż Pan Knightley jest ogólnie rzecz biorąc fantastyczny. Rozsądny, przenikliwy, spokojny, bogaty- typowy bohater powieści Jane Austen. Jest też sporo starszy od głównej bohaterki- Emma ma 20 lat, on 36. I chociaż moja współlokatorka P. mówi, że to obrzydliwe ja a)wiem, że wtedy inaczej się na to patrzyło b)taka sama różnica wieku jest między mną a Bradley'em Cooperem albo tym aktorem, który gra Willa w "Hannibalu", a dobrze wiem, że gdyby którykolwiek z nich choćby na mnie spojrzał... nieważne, nie o tym mam pisać. O czym to ja? Ach, o Jerzym Knightley'u. Ja go lubię. Nie boi się powiedzieć Emmie, że gada głupoty, co moim zdaniem jest cechą bardzo pożądaną. Nie próbuje sobie przestrzelić głowy, nie wypija z miłości wody kolońskiej, ba nawet nie biega po wrzosowiskach krzycząc jej imię. Tylko raz zapaliła mi się czerwona lampka pedoalertu (SPOILER) gdy przyznał, że chyba zakochał się w Emmie już wtedy, gdy miała 13 lat. Jednak to była jedna jedyna linijka, pod sam koniec książki, więc dla dobra siebie i potomnych przejechałam ją czarnym markerem i nadal mogę się wzdychać nad jego wyznaniami. (Wspominałam już, że w miniserialu BBC gra go JONNY LEE MILLER?!)
Jeżeli nie będzie już następnych wpisów,
to znaczy, że utopiłam się w jego oczach.
(albo umarłam ze wstydu, że właśnie to napisałam)
"Emma" jest doskonałym obrazem tamtych czasów, obrazem momentami prześmiewczym, momentami szczerym aż do bólu, momentami dla mnie całkowicie niezrozumiałym. I chociaż jaram się Panem Knightley'em jak Rzym za Nerona, to za nic w świecie nie zgodziłabym się na deal jak w Małgosia contra Małgosia (w sensie, że mnie zesyłają tam, a moja fajniejsza sobowtórka wbija tutaj). Niech sobie XIX wiek zachowa swoich idealnych "dżentelmenów" ja wolę moje komiksy z Deadpoolem, tanie linie lotnicze i pizzę na telefon.
Cher to mój patronus, serio
Tradycyjnie żegnam cytatami:
  • Skrytość to postawa bezpieczna, ale nie pociągająca. Nie sposób pokochać osoby skrytej.
  •  Nie mogę zrozumieć mężczyzny, który chce złożyć kobiecie dowód swych uczuć, wiedząc, że wolałaby go nie otrzymać
  •  Jedna połowa ludzi na świecie nie potrafi zrozumieć, dlaczego drugiej połowie coś sprawia przyjemność
  •  Życzliwość dla wszystkich, ale nie przyjaźń dla wszystkich, jest zaletą prawdziwego mężczyzny
  •  Optymiści, choć zawsze spodziewają się więcej dobra niż to, które ich spotyka, nie okupują zawiedzionych nadziei odpowiednio głęboką depresją. Zapominają wkrótce o niepowodzeniu i znów ufnie patrzą w przyszłość
Z wyrazami największego szacunku,
M.(ma)

wtorek, 2 grudnia 2014

To już minęło, ten klimat, ten luz, czyli Książka Numer Dziewiętnaście


Autor: Herbert George Wells
Tytuł: Wehikuł czasu
Rok wydania: 1895
Liczba stron: 110
Tym razem sama książka była podróżą w czasie.
Własność: Mama M. lat 15.
Kto by pomyślał, że moja rodzicielka czytała science-fiction.

Wracam do żywych. Ostatnio moje życie składało się z euforii z powodu nadchodzącego koncertu latynoskiego ciemnookiego boga podstarzałych nastolatek oraz z depresji z powodu końca koncertu latynoskiego ciemnookiego boga podstarzałych nastolatek. Jednak doszłam już do siebie, sprawdziłam, czy przypadkiem nie cisnęłam żadnego z moich staników na scenę i wróciłam do czytania. Tym razem padło na klasykę podróży w czasie. Muszę szczerze przyznać, że lubię ten motyw- "Powrót do Przyszłości", "Żona Podróżnika w czasie,"O północy w Paryżu" nawet "Kate i Leopold" (Hugh Jackman na koniu. Hugh Jackman na koniu!) i wreszcie mój ukochany Doctor Who, świadczą, że naprawdę łasa jestem na przemierzanie czasu i przestrzeni w poszukiwaniu przygód, miłości, prawdy, a przede wszystkim kłopotów. Bo chociaż przyszłość i podróże to rzecz niepewna,  jedna rzecz pozostaje niezmienna: człowiek+podróże w czasie=kłopoty. Chociaż słowo kłopoty w odniesieniu do akcji "Wehikułu czasu" jest lekkim niedopowiedzeniem.
Wizja przyszłości, którą uświadczamy w tej powieści nie roi się
od latających statków, kosmitów i mieczy świetlnych.
Ale i tak jest spoko.
link
Fabuła książki nie jest skomplikowana, co więcej, tak mocno wtarła się w powszechną świadomość, że chyba nawet nie muszę krzyczeć spoilers, spoilers everywhere! przytaczając ją. Otóż mamy głównego bohatera, nazywanego przez narratora jakże elokwentnie Podróżnikiem w Czasie. Ogólnie uprzejmy narrator oszczędza nam zapamiętywania skomplikowanych angielskich imion i nazywa bohaterów ich profesjami, jest więc Lekarz, Psycholog, Dziennikarz itp.  Mi się to nawet podoba- po co komplikować sobie życie?
Tak więc nasz Podróżnik w Czasie, jak możemy się już domyślać, podróżuje w czasie. Jakimś cudownym sposobem buduje wehikuł czasu, który pozwala mu poruszać się w czwartym wymiarze. Tutaj muszę zaznaczyć, iż autor wyjaśniając zasady podróży w przyszłość, zanurzył się tak głęboko w geometrię nieeuklidesową, że zostawił mnie nieco w tyle i musiałam wziąć głębszy oddech, aby dogonić i jego i fabułę. Dodam tylko, że pomimo swojego ograniczenia umysłowego i wykształcenia stricte humanistycznego, trochę w temacie siedzę, więc to nie tak, że byłam totalnie zielona. Na moje (i pewnie nie tylko moje) szczęście fabuła jednak szybko z teorii przechodzi w praktykę i główny bohater rusza w podróż. Jedno mu trzeba przyznać- jak już coś robi, to idzie na całość. Pan Podróżnik nie przenosi się 10, 100, 1000 czy nawet 100000 lat w przyszłość. Gdzie tam, takie podróże są dla mięczaków i ludzi o słabym sercu. Główny bohater przeskakuje sobie, aż do roku 802 701. No bo, kto bogatemu zabroni prawda?
Przysięgam, że jeśli tak ma wyglądać przyszłość,
to nawet się cieszę, że umrę jako stara panna i nie będę miała dzieci.
link
Nie chcę wam jakoś bardzo opisywać co się działo dalej, bo ci, którzy wiedzą to no... wiedzą, a reszcie nie chcę psuć zabawy. Powiem tylko tak- na Ziemi jakimś cudem ostały się istoty chociaż trochę przypominające homo sapiens. Takie tam Humanoidy. Nie pytajcie się mnie jakim cudem. Nie mam pojęcia. W mojej wizji przyszłości Ziemią rządzą karaluchy, chodzące konsole do gier i jednorożce, ale nie ja pisałam tę książkę.
Na początku wszystko zapowiada się pięknie- spotykamy wesołe, słodkie i urocze istotki zwane Elojami, które zajmują się głównie zrywaniem kwiatków, chichotaniem i pałaszowaniem owoców. Ogólnie Podróżnik dochodzi do wniosku, że są oni szczytem ewolucji- tak dobrze się ustawili życiowo, że w sumie nie muszą robić nic więcej. (spoiler: GUZIK PRAWDA).  Później jednak wszystko idzie się chędożyć. A to dlatego, że ktoś podiwanił naszemu Podróżnikowi jego cud maszynę (swoją drogą jak głupim trzeba być, żeby zostawić ją na środku pola bez żadnego nadzoru? Serio, on się aż prosił, żeby mu ją ktoś buchnął). Na tym jednak problemy naszego nieustraszonego pogromcy czasu i przestrzeni się nie kończą- nocą niczym bohater grafik Goyi orientuje się, że gdy rozum śpi budzą się demony. Demony, które mająludzką twarz (a przynajmniej w miarę ludzką). Nazywane Morlokami są chyba kuzynami Golluma, i jak możemy się domyślać nie zajmują się zbieraniem kwiatków i pałaszowaniem owoców. Oj bardzo się tym nie zajmują...  (Innymi słowy pomimo podobnego miejsca zamieszkania i sposobu przemieszczania się z Gumisiami łączy je tyle co yorka z żarłaczem białym).
Dokładnie tak to sobie wyobrażałam, chyba już rozumiecie
potrzebę przeniesienia się pod łóżko.
link
W tym miejscu muszę chyba przyznać, że książka mnie pozytywnie zaskoczyła. Wiedziałam z czym mam do czynienia, kiedy się za nią zabierałam. Wiedziałam jak się zaczyna i jak się kończy. Jednak jakimś cudem złapałam się na tym, że przechodziły mnie ciarki. Mnie, której nie przeraża Edgar Allan Poe, Stephen King czy Lovecraft. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu to delikatne przejście od sielanki w horror, od utopii w dystopię autentycznie sprawiło, że miałam ochotę schować się pod łóżko i udawać że nie istnieję (powstrzymała mnie jedynie ilość kurzu jaką pod nim znalazłam). Wstrzymywałam oddech aż do ostatniego rozdziału i gdyby książka była choć trochę dłuższa to pewnie skończyłabym fioletowa jak Violet z Charlie'go i Fabryki Czekolady, a oompa loompy śpiewałyby pouczającą piosenkę nad moim martwym ciałem.
Nie mam pojęcia, jak ten grat w ogóle był w stanie przetrwać podróż
choćby o jeden dzień w przyszłość,
nie mówiąc już o setkach tysięcy lat,
ale skoro budka policyjna i stary samochód też dają radę,
to chyba nie mam prawa komentować.
link

Ogólnie nie jest to książka, która zwala z nóg. Raczej nie wrzucę jej do setki najlepszych książek mojego życia. Jednak biorąc pod uwagę to, kiedy została napisana i jaki wpływ wywarła na późniejszy rozwój gatunku nie boję się nazwać jej arcydziełem. Są przecież arcydzieła takie jak baletnice Degasa, które uwielbiamy i takie arcydzieła jak Zaślubiny Marii z Józefem Rafaela, które tylko doceniamy. I nie ma w tym nic złego. Przynajmniej według mnie. Ale ja pewnie jak zwykle się mylę.
Nie byłabym sobą, gdybym w tym momencie nie przypomniała,
o tym odcinku TBBT.
Polecam.
Czas cytatów:
  • Licho zrodzone ze ślepego strachu i gniewu z trudnością daje się okiełzna
  • Siła może być tylko dziedzictwem potrzeby; bezpieczeństwo daje w nagrodę niemoc.
  • Trudy i wolność: oto warunki, pośród których człowiek czynny, silny i rozważny ostaje się, a słabszy ginie, i które wynagradzają współdziałanie ludzi zdolnych, wynagradzają opanowanie, stanowczość i cierpliwość. 
  • My, ludzie, ostrzymy się na kamieniu szlifierskim bólu i konieczności
  • We wznoszeniu się cywilizacji widział tylko rosnącą górę głupstw i błędów, która musi kiedyś runąć miażdżąc tych, co ją wznosili.
Żegnam,
zagubiona w czasie (i przestrzeni),
M.

poniedziałek, 24 listopada 2014

Wystrzelać jak kaczki, czyli Książka Numer Osiemnaście

Autor: Harper Lee
Tytuł: Zabić Drozda
Rok wydania: 1960
Ilość stron: 421
Ambitna konstatacja na temat okładki mojej książki:
Też miałam kiedyś ogrodniczki... tęsknie za nimi.
Obiecałam wpis o kolejnym niesprawiedliwym procesie. Zapomniałam, że będzie to jednocześnie wpis na temat jednej z najpiękniejszych książek XX wieku. "Zabić Drozda" jest znanym tytułem, na tyle znanym, że przeniknął do powszechnej świadomości nawet w Polsce. Problem w tym, że my raczej kojarzymy ten tytuł z licznych amerykańskich filmów i seriali (szczególnie tych, których akcja rozgrywa się w liceum). Tam jest to literatura obowiązkowa. My jesteśmy zbyt zajęci czytaniem czterdziestej z rzędu książki Żeromskiego, aby chociaż o niej wspomnieć. I chociaż rozumiem dlaczego- tematyka tej książki na pierwszy rzut oka czytelnikowi z Europy może się wydać obca, dotyczy przecież problemów poniewolniczej tożsamości Południa Stanów. Jednak tak naprawdę ta powieść porusza tak wiele uniwersalnych tematów, że gdyby to ode mnie zależało to jej treść zostałaby wtłaczana uczniom choćby za pomocą pompy strażackiej. Tak bardzo kocham tę książkę.
Cykl: "Nie przeczytałem książki,
więc narysuje tytuł" odcinek 3231
link
Jednak jako, że w kwestii uczuć jestem troszkę opóźniona z mojej miłości zdałam sobie sprawę dopiero dzisiaj, gdy po jakimś czasie powróciłam do tej pozycji. Jasne, za pierwszym razem byłam zachwycona, czytałam ją w domu mojego dziadka, leżąc na starym tapczanie i zapisując komentarze na marginesie. I tak już wtedy uważałam, że to świetna książka, jednak dopiero teraz czytając ją ponownie zrozumiałam JAK świetna ona jest. Doznałam objawienia jak Cher w Clueless, gdy orientuje się, że Josh nie jest tylko jej przyjacielem (i synem jej byłej macochy) ale też miłością jej życia. Ja nie żartuje, ta książka jest ŚWIETNA. Jest tak świetna, że mam ochotę wytapetować nią sobie pokój. Jest tak świetna, że mam ochotę wytatuować sobie drozda na przedramieniu. Jest tak świetna, że mam ochotę postawić jej pomnik i odprawiać wokół niego tańce rytualne... no chyba już rozumiecie o co mi chodzi. Po prostu ta książka jest świ...atowej klasy.
i kolejny, 3232...
(ktoś wie, czyja ona?)

Dla tych, którzy nie czytali (i z jakiegoś powodu zamiast pochłaniać ten brylant literatury wolą czytać moje wypociny...) krótkie streszczenie fabuły: Akcja powieści rozgrywa się między 1933. a 1935. rokiem, główną bohaterką i zarazem narratorem powieści jest Jean Louise "Skaut" Finch, sześcioletnia dziewczynka, córka Atticusa Fincha, małomiasteczkowego prawnika. Skaut i jej cztery lata starszy brat Jeremy "Jem" Finch prowadzą mniej lub bardziej spokojne życie w niewielkiej miejscowości na południu USA. Powieść składa się z dwóch części, pierwsza traktuje o fascynacji jaką wzbudza u młodych Finchów ich sąsiad Boo Radley, osoba tajemnicza, która nigdy, ale to przenigdy nie opuszcza swojego domu, żywi się wiewiórkami, nocą wyje do księżyca i w losowych interwałach dźga członków rodziny nożyczkami (przynajmniej według dzieci Atticusa). Druga część powieści traktuje natomiast o niesprawiedliwym procesie o rasistowskim ... hm, nawet nie zabarwieniu a oczojebnej rasistowskiej barwie. Atticus podejmuje się obrony Toma Robinsona, Afroamerykanina oskarżonego o gwałt.Wszelkie dowody niezbicie świadczą, że do żadnego gwałtu nie doszło, jest to tak oczywiste, że widzi to siedmioletnia wtedy Skaut, widzi to jej brat, widzą to wszyscy. Jednak "sąd sądem a sprawiedliwość musi być po naszej stronie", więc z góry można założyć, że Tom z całej zabawy nie wyjdzie cało.
I to się nazywa rodzina.
Autorko "Zapachu Cedru" do Ciebie mówię!

Przytoczyłam wam w telegraficznym skrócie fabułę, jednak opisywać tylko dwa główne wątki w przypadku "Zabić Drozda" to jak uznać, że w przestrzeni barwnej RBG mamy tylko czerwony, niebieski i zielony. Harper Lee jakimś magicznym cudem (osobiście uważam, że dobiła targu z diabłem) udało się poruszyć takie tematy jak: rola współczucia i niewinności w życiu, relacje rodzinne, samotność, dorastanie, rola kobiety, odwaga cywilna i masę masę innych, nie waląc nas nimi baseballem po głowie. W dodatku wszystkie wyżej wymienione wątki tematyczne przeplata w tak zgrabny sposób, że książkę się czyta jednym ciągiem, zapominając o wyjmowaniu prania z pralki, piekących się ciastkach w piekarniku i nadchodzącym kolokwium.
Narracja jest jak dobrze naoliwiona maszyna, nic nie zgrzyta, nic nie przeskakuje, pruje do przodu jak lodołamacz. A co najlepsze ,narratorką jest dziecko, co sprawia, że czasami widzimy, że sam narrator nie do końca wie o co tak naprawdę chodzi. I prawidłowo, bo decyzje jakie podejmują ludzie w tej książce są czasami trudne do ogarnięcia nawet dla dorosłych. Ja nie jestem głupia (to znaczy jestem, ale nie aż tak) ja rozumiem, że mi jako osobie, która wychowała się w kraju, gdzie traumą kulturową jest raczej II wojna światowa, Oświęcim, czy choćby zabory, trudno jest w pełni zrozumieć pełną głębię tego co się tam dzieje. Tym bardziej jednak doceniam naiwność Skaut, wiem przecież, że chociaż czasem pojmowałam więcej niż ona i tak pojmowałam za mało. I nie ma znaczenia ile razy tę książkę przeczytam, nigdy nie dane mi będzie Zrozumieć. Niestety.
To już musi was przekonać:
W pewnym momencie główna bohaterka przebiera się za
wędzoną wieprzowinę.
WĘDZONĄ WIEPRZOWINĘ.
i can't even.
autorka: Laura Van Veen
Póki co jednak z mojej nieskładnej próby napisania pieśni pochwalnej Książki Dnia, wyłania się obraz powieści podniosłej, traktującej o poważnych rzeczach i chociaż po części jest to nawet prawda, to jednak jednym z największych plusów całej książki jest lekkość jaką ona jest przepełniona. "Zabić Drozda" nie czyta się jak Wielkich Klasyków- zamiast patosu spotykamy się tutaj z ogromną dawką poczucia humoru. Mogę oficjalnie przyznać, że czasami rysowałam serduszka na marginesach, tak bardzo rozbawiły mnie żarciki wplecione w narracje. A sami bohaterowie są niezwykle, ale to niezwykle sympatyczni. Naprawdę nie wyobrażacie sobie jak bardzo byłam ukontentowana, gdy nie miałam przemożnej potrzeby wykreślenia głównego bohatera z jego własnej powieści. Skaut jest unikatem- inteligentna, wrażliwa, dowcipna, odważna, taka siedmioletnia Księżniczka Leia w ogrodniczkach, jej najlepszy przyjaciel Dill (postać wzorowana na CIEKAWOSTKA: najlepszym przyjacielu Harper Lee- autorze Śniadania u Tiffany'ego Trumanie Capote) to istota rozkosznie zanurzona w swoich mitomańskich wytworach, Atticus Finch jest chyba Ojcem Milenium i powinien zostać sklonowany, a Boo Radley... Boo Radley jest jeżeli o mnie chodzi bardziej uroczy niż jego "imienniczka" z Potworów i Spółki. Ogólnie wesoła ferajna, spoko ziomki i banda tak charakterna, że powinni zrobić o nich komiks. 

czy wspominałam już o kostiumie
Wędzonej Wieprzowiny???
link

W tym miejscu chciałabym przeprosić na to, że ten wpis jest pewnie większym kołem fortuny randomowych myśli niż zwykle. Jest prawie piąta rano, jeszcze nie spałam, a pisanie pochwał jest tysiąc razy trudniejsze od pisania krytyk, więc chyba będę już powoli kończyć. Ach, a gdyby ktoś się zastanawiał skąd tytuł powieści i co on oznacza, nie powiem wam. Musicie przeczytać sami (albo użyć google, ale proszę wybierzcie bramkę numer jeden)
Komentarza brak, bo jaram się jak pochodnia tą ilustracją
link

Na zachętę, cytaty:
  • Ludzie przy zdrowych zmysłach nigdy nie są dumni ze swoich talentów
  •  Odważny jest ten, kto wie, że przegra, zanim jeszcze rozpocznie walkę, lecz mimo to zaczyna i prowadzi ją do końca bez względu na wszystko. 
  •  Zanim będę mógł żyć w zgodzie z innymi ludźmi, przede wszystkim muszę żyć w zgodzie z sobą samym. Jedyna rzecz, jaka nie podlega przegłosowaniu przez większość, to sumienie człowieka. 
  •   Aż do chwili, gdy się przestraszyłam, że stracę tę umiejętność, nie kochałam czytania. Bo czy można kochać oddychanie?
  •  Ciocia Alexandra była fanatyczką na punkcie mego stroju. Uważała, że nie ma dla mnie nadziei: nigdy nie zostanę damą, jeśli nadal będę chodziła w spodniach; gdy powiedziała, że nie umiem robić nic w sukience, odrzekła, że nawet myśleć nie powinnam o robieniu czegokolwiek, co wymaga spodni. 
 Dobranoc,
wasz ornitolog,
M.


niedziela, 23 listopada 2014

Zwierciadło Sprawiedliwości, czyli Książka Siedemnasta

Autor: Franz Kafka
Tytuł: Proces
Rok wydania: 1925
Liczba stron: 144
Wydawnictwo GREG powraca, tym razem w towarzystwie
cichego bohatera tego wpisu.
Strzeżcie się wrogowie dziedzica.
Kolejna pieśń przeszłości w postaci lektury obowiązkowej z czasów liceum!
Kiedy byłam małym dzieckiem tkwiłam w twardym przekonaniu, że rozgryzłam zagadkę przestępczości. Otóż zbrodni dokonywały jedynie osoby o jednoliterowych nazwiskach. Niestety żaden policjant nie był zainteresowany moim odkryciem, przełom w kryminalistyce nie nastąpił, a ulice nadal nie są bezpieczne. Jednak w świecie nakreślonym przez Kafkę ktoś usłyszał moje dziecięce nawoływania i Józef K. za to beknął.
Na tej ilustracji Józef K. wydaje się być winny.
Winny posiadania większych uszu niż Dumbo latający słoń.
Aż dziw, że nie odleciał w siną dal...
Autorka ilustracji: Chantal Montellier
Proces jest powieścią monotonną. Zdania są zazwyczaj tak długie, że pod koniec jednego zapominałam już o czym było poprzednie. Jednak myślę, że trudno tu narzekać na walory estetyczne, bo nie w nich tkwi wartość powieści Franza Kafki. Tutaj trzeba się skupiać nawet nie tyle na samej treści co na Przesłaniu. Absurdalny proces głównego bohatera, bogu ducha winnego Józia, jest tak pozbawiony sensu jak moda na przebieranie własnych psów w rajstopy i robienie im zdjęć. Spędziłam dobre dwadzieścia minut zastanawiając się za co oskarżony Józef K. został skazany na śmierć. Zawęziłam swoje teorie do trzech, oto one:
1) Józef K. jest najnudniejszym i najbardziej przeciętnym człowiekiem na świecie i łamie prawa natury, które nakazują ludziom posiadanie chociaż jednego znaku szczególnego/cechy wyróżniającej.
2) Penis Józefa K. posiada magiczne właściwości, które sprawiają, że każdą kobietę znajdującą się w odległości 10 metrów od wyżej wspomnianego narządu, nachodzi przemożna potrzeba odbycia stosunku seksualnego z posiadaczem owego magicznego penisa. (przykład: Elza, Panna Bürstner, praczka, Leni)
3) Józef K. porywał małe dzieci, mielił ich kości na chleb a z wnętrzności robił farsz na gołąbki.
Franz jednak nie raczył nas poinformować o winie Józefa K., co więcej, ku mojemu rozczarowaniu okazuje się, że najprawdopodobniej jego największą zbrodnią jest to, że jest niewinny. Aż chce się przytoczyć piosenkę z "Dzwonnika z Notre Dame": Jesteś niewinny tak wyrok brzmi, a to najgorsza jest z wiiiiin! (w moim życiu wszystko sprowadza się do Disneya). Zresztą, czy to ma jakieś znaczenie? Świat, w którym żyje Józef K. jest zupełnie szary. I to nie tylko z powodu braku jakichkolwiek kolorów, wprowadzających urozmaicenie i wyrywających z rutyny, ale też dlatego, że brak w nim czerni i bieli, tego dualizmu, który potrafi oddzielić prawdę od kłamstwa, dobro od zła, zbrodnię od kary, groch od kapusty.
Najlepsza ilustracja do "Procesu" na świecie.
Ukazuje zawiłość, prędkość i przedmiotowość Wymiaru Sprawiedliwości.
(albo autorka po prostu lubi ślimaki, w sumie nie wiem)
link
Moimi ulubionymi fragmentami są te w których wszystko zmienia się w labirynt, a Józef K. chodzi od Annasza do Kajfasza nie uzyskując żadnych przydatnych informacji. W tym miejscu bez żadnego konkretnego powodu chciałabym pozdrowić Panie z Dziekanatu. Naprawdę, te momenty, gdy widać, że cała ta Sądowa Machina to cyrk na kwadratowych kółkach napawa mnie jednocześnie radością i przygnębieniem. Szczególnie, że w głowie Józefa K. kształtuje się taka linia obrony- dotrzeć do osoby odpowiedzialnej za werdykt w mojej sprawie, postawić mu piwo, powiedzieć: "stary jestem niewinny", uniknąć więzienia, wrócić do bycia nudnym. Czyli sam z góry przekreśla istnienie prawa do sprawiedliwego procesu. Ale czy może istnieć coś takiego jak sprawiedliwy proces w świecie, gdzie ni z gruszki ni z pietruszki budzą cię rano, JEDZĄ TWOJE ŚNIADANIE (największa zbrodnia w całej książce), mówią ci, że jesteś oskarżony o Bóg wie co i przez Bóg wie kogo, po czym jak gdyby nigdy nic odsyłają cię do pracy? Autentycznie pomijając Syriusza Blacka (chwała mu i cześć) i bohatera następnego wpisu (zgaduj zgadula kogo) Józef K. jest postacią literacką z najmniej sprawiedliwym procesem. Gdyby nie to, że nie posiada żadnej ale to żadnej cechy osobowości byłoby mi go niemal szkoda.
To bardzo eleganckie krzesło jest pewnie metaforą.
Ja jednak jestem zafiksowana na tym jak bardzo jest eleganckie.
Chcę takie pod choinkę. I drugie z muszką i frakiem do kompletu.
link
W szkole nasłuchałam się mnóstwa interpretacji tej powieści, moje opracowanie informuje mnie nawet, że "Trudu interpretowania Procesu można oszczędzić sobie tylko w jeden sposób: nie czytając go" i, chociaż niestety nie dane było mi wybrać tej jakże kuszącej opcji życia w ignorancji, oszczędzę sobie wycieczek w krainę Coautormiałnamyślandii, bo dobrze wiem, że przewałkowano was tym na placek podczas zajęć z polskiego. Być może wielcy interpretatorzy mają rację i życie faktycznie jest procesem (swoją drogą, czy tylko ja jestem zachwycona, że proces może znaczyć proces ale również proces?). Ja tam wole myśleć, że życie jest jednak pudełkiem czekoladek. Może dlatego, że w tej drugiej wersji jedyną jego konsekwencją jest otyłość trzeciego stopnia. Lub też dlatego, że inaczej musiałabym przyjąć do wiadomości, że Józef K. dosłownie przegrał życie, a to jest już taki suchar, że aż skamielina i nawet ja nie jestem w stanie tego przetrawić.

Autorka ilustracji myśli chyba,
że Józefa K skazano albo za brązowy kolor oczu
albo za cyklopizm.
link
Zanim pójdę oglądać Dzwonnika z Notre Dame spać, kilka cytatów:
  • Jeżeli namaluję tu jednego przy drugim wszystkich sędziów i pan będzie się przed tym płótnem bronił, więcej pan wskóra przed nim niż przed prawdziwym sądem. 
  •  Z kłamstwa robi się istotę porządku świata.
  •  Pan jest aresztowany, pewnie, ale nie powinno to panu przeszkadzać w wykonywaniu zawodu. I nie powinno to również wpłynąć na codzienny tryb pańskiego życia
  •  Mieć taki proces, znaczy, już go przegrać
  •  Ale ja nie jestem winny (…) to omyłka. Jak może być człowiek w ogóle winny? Przecież wszyscy jesteśmy tu ludźmi, jeden jak drugi.
Żegnam,
również składająca się z jednej litery,
M.

sobota, 22 listopada 2014

Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu, czyli Książka Numer Szesnaście

Autor: Ann-Marie MacDonald
Tytuł: Zapach cedru
Rok wydania: 1996
Liczba stron: 558
Taka ładna okładka... czuję się oszukana.
A Świat Książki powinien się ogarnąć z tłumaczeniem,
korekcją i edycją. Tako rzecze ja, M, właścicielka tej książki.
Większość z was pewnie nie słyszała o tej książce. Być może dlatego, że jest stosunkowo nowa, być może dlatego, że pisarka jest Kanadyjką, a być może dlatego, że "Zapach cedru" nie jest książką w żaden sposób przełomową, nowatorską ani nawet wyjątkową. Ot, taka pseudo saga rodzinna traktująca o wzlotach (rzadkich) i upadkach (częstych) rodziny Piperów. Brzmi fascynująco, czyż nie? Ja sama omal dzisiaj nie utonęłam w wannie z powodu porywającej fabuły. Autentycznie i totalnie mnie uśpiła lepiej niż obrady sejmu i mleko z miodem.
Do tej książki nie znalazłam żadnych ilustracji.
Pewnie wszyscy ilustratorzy zapadli przez nią w śpiączkę.

Historia (osadzona na początku XX wieku) opowiada o Jakubie Piperze (tak imiona zostały w miarę możliwości przetłumaczone, co doprowadzało mnie do szału, szczególnie, że czasami Jakub przeistaczał się magicznie w Jamesa bez żadnego powodu i bez uprzedzenia). Jakub Piper stroiciel fortepianów spotyka Materię Mahmoud, lat trzynaście , natychmiastowo się w niej zakochuje, ona w nim też, śpiewają "Miłość stanęła w drzwiaaaach" uciekają razem, biorą ślub. 
Czytając jak Materia wyznaje mu z marszu miłość przeprowadziłam z nią w myślach rozmowę Kristoffa i Anny z "Frozen". Serio, dziewczyno masz TRZYNAŚCIE lat poznałaś ziomeczka DZISIAJ i już chcesz z nim brać ślub. Jasne ma ładne włosy, sama doskonale wiem jak ważne u mężczyzny są walory estetyczne jego owłosienia (szczególnie w rejonie mózgoczaszki), ale nie wpisałabym ich w rubryczkę "Dobre powody do zawarcia związku małżeńskiego przed dwudziestym rokiem życia".
Jednak Materia zupełnie zignorowała moje nawoływania i argumenty i wzięła ślub z Jakubem, co doprowadziło do tego, że pomstowałam na nią przez pierwsze 50 stron książki. Przez następne 500 pomstowałam na jej męża, który o dziwo! okazał się być koszmarnym palantem, który szybko otrząsnął się z miłosnych złudzeń i pojął, że jego żona jest "brązową, grubą, krową". Oczywiście jednak najpierw ją zapłodnił. Urodziła im się córka Katarzyna, istota niezwykła, obdarzona anielskim głosem i równie anielską urodą. Jak się domyślamy ojciec z miejsca zakochał się w córce. I przez zakochał mam na myśli wszystkie możliwe zastosowania tego słowa. Tak właśnie tak, powracamy do mojego UKOCHANEGO wątku miłego i uroczego jak jednorożce, pedofilio-kazirodztwa. Tutaj jest to jednak (przynajmniej na początku książki) bardzo rozmyte, rozwodnione i delikatne. Prócz Katarzyny, Jakub ma jeszcze dwie żywe córki- Mercedes i Franciszkę oraz jedną martwą- Lilię. Później ich rodzina się rozrośnie jeszcze o żywą Lilię i martwego Ambrożego, ale nie chcę wam za mocno spoilerować w razie gdybyście jednak zechcieli się sami zmierzyć z przepastną paszczą rodzinnej dramy Piperów.

Och gdyby w książce był Kristoff! Byłaby ona nieporównywalnie bardziej ciekawa.
(I o około 400 stron krótsza...)
W tej książce trudno mi było odnaleźć "ulubionego" bohatera. Przez moment podobała mi się porównywana do "Jo" z "Małych Kobietek" Franciszka, jednak jej natura była zbyt podła i powykręcana żebym była w stanie jej kibicować. Mercedes miała w sobie mniej osobowości niż moje różowe martensy, a Żywa Lilia była cukierkowato idealna do tego stopnia, że Mercedes ubzdurała sobie, że dziewczynka jest albo święta albo opętana, nikt "normalny" bowiem nie może być tak DOBRY. W końcu po ponad czterystu stronach narodzin, śmierci i narodzin nastąpił super plottwist i odnalazłam moją ulubioną bohaterkę, którą została wyżej już wspomniana córka Jakuba- Katarzyna. Szkoda jednak, że  polubienie kogokolwiek zajęło mi prawie pół tysiąca stron. To powiedziawszy, uważam, że właśnie te końcowe fragmenty książki, gdzie mamy do czynienia z pamiętnikiem Katarzyny, przedstawiającym jej życie w Nowym Jorku (życie, które doprowadziło do katastrofy) są jednym powodem dla którego warto w ogóle sięgnąć po tę książkę.
Tak bardzo nie rozumiem tej okładki.
Dlaczego taki font?
Dlaczego taki kadr?
Dlaczego modelka ma na sobie
współczesne ubranie????
Nie mówię, że książka nie ma innych walorów, miejscami proza jest napisana bardzo zgrabnie, duża koncentracja na egzotycznych smakach i zapachach nadaje powieści pewnej aury tajemniczości, magiczności. Szczególnie tytułowy "Zapach cedru" (wena twórcza tłumacza, gdyż oryginalny tytuł to "Fall on your Knees", ale spoko) przewija się dość mocno i łaskocze wyobraźnię. Jednak te motywy są tylko wątłą podporą topornej konstrukcji rodzinnej kroniki głupich decyzji. Autentycznie przypominało mi to trochę scenariusz opery mydlanej cofnięty o wiek do tyłu. Były nieślubne ciąże, poronienia, adopcje, romanse, śluby, prostytucja, zaginieni członkowie rodziny, tajemni kochankowie, wydziedziczanie, zaniki pamięci, czyli wszystko co możemy znaleźć w "Modzie na sukces" (która ku mojej rozpaczy znika z anteny, nie wiem co ja nieszczęsna teraz pocznę).
Tutaj mamy klif nad który bohaterki przychodziły pomyśleć.
Niestety żadna nie pomyślała sobie, aby się z niego rzucić
i zakończyć moje (i ich) cierpienia.
Są książki, które mi kradną serce i to jest najlepszy rodzaj książek. Są książki, które dostarczają mi rozrywki, te też lubię. Są książki, które są tak beznadziejne, że gotuje mi się krew jak rosół. I są książki, które sprawiają, że zasypiam w wannie. Te ostatnie są ostatnim kręgiem piekielnym. I niestety Zapach Cedru jest właśnie jednym z tych ciężkich, literackich cegieł, którymi owe piekło wybrukowane. Ale jeśli możecie przeczytajcie ostatnie sto stron. One odłączyły się od reszty, wyhodowały skrzydła i doleciały przynajmniej do Czyśćca.
W książce jedna z bohaterek hardo pracuje
nad drzewem genealogicznym.
Tak sobie je wyobrażałam.
Niewiele się myliłam.
Na koniec kilka cytatów:
  • Obraz jej matki i sióstr starł się od pieszczot niczym kostka mydła: nieustannie wywoływany powoli bladł, wreszcie zniknął na dobre.
  • Był nikim, nie był nawet człowiekiem, tylko rozgwieżdżoną nocą.
  • Małżeństwo to pułapka lilipucie. Wielka pułapka na raki
  •  To dobrze- mówiła bez końca splatając nici i tworząc z nich materiał na wymyślny błazeński kostium.
Pozdrawiam,
 niedoszła topielica,
M.

wtorek, 18 listopada 2014

Miłość jako śmiertelna choroba, czyli Książka Numer Piętnaście

Autor: Johann Wolfgang von Goethe
Tytuł: Cierpienia młodego Wertera
Rok wydania: 1774
Liczba stron: 136
Zapłaciłam za tę książkę 6 złotych, to o 5 za dużo.

W swoim życiu dane było mi przeczytać kilka książek, które były dla mnie torturą. Książek, których lektura przyprawiała mnie o tak nieprzyjemne doznania, że otrzymawszy wybór wolałabym a)Depilować sobie nogi używając pęsety b)Zostać twarzą kampanii wyborczej Nowej Prawicy a nawet c)Wytatuować sobie I <3 Justin Bieber na ramieniu. Niestety istota wyższa pisząca scenariusz mojego życia czerpie chorą przyjemność z torturowania mnie i jakimś cudem znajduje sposoby, abym owe masakryczne książki musiała przeczytać jeszcze raz. Tak było na przykład z "Pinokiem"- obiecałam sobie, że nigdy więcej go nie przeczytam, a tu na jednej z kolonii (ach czasy wyjazdów na kolonie pełne upokorzeń i prób dostosowania się do innych!) zostałam oddelegowana do czytania tego gniota na głos chłopczykowi, który bał się zasnąć bez rodziców. Na szczęście "Pinokia" nie ma na liście, sprawdziłam trzy razy, zanim podjęłam się wyzwania. Jest za to kolejny z literackich koszmarów M.- "Cierpienia Młodego Wertera".
Moja reakcja, gdy dowiedziałam się, że muszę
to jeszcze raz przeczytać.

Pamiętam doskonale jaką katorgą była dla mnie lektura tej powieści w drugiej bodajże klasie licealnej.  Powodów jak to zwykle bywa jest wiele- na przykład nie jestem fanką powieści epistolarnych. Nie lubię tego stylu prowadzenia narracji, wydaje mi się sztuczny i pozbawiony niuansów prawdziwej, nawet pierwszoosobowej narracji. Chyba jedyną książką składającą się z listów, która mi się podobała był "Tajemniczy Opiekun" (na liście go nie ma, ale polecam). "Cierpienia Młodego Wertera" do wyjątków nie należą. Są raczej idealnym przykładem obrazującym moje zarzuty- pełne niepotrzebnych apostrof, a może nawet inwokacji, niepełnych opisów sytuacji, niedomówień ugh... nic dziwnego, że sztuka pisania listów umarła śmiercią naturalną, ja też bym umarła, gdybym dostawała takie elaboraty pocztą.
O jejku, jakże lepsza byłaby ta książka, gdyby głównym
bohaterem był kot!
link
Jednak najgorszym grzechem i źródłem moich Cierpień jest postać samego Młodego Wertera. Czyste Chryste, ileż można jęczeć?! Jasne rozumiem mechanizm użalania się nad sobą, sama często i gęsto uskuteczniam tę praktykę, ale gdzieś są granice! I Werter przekroczył je tak mocno, że chyba nawet teleskopem tej granicy nie dostrzeże. Opuścił Kraj Wiecznych Narzekaczy i przeniósł się do Republiki Użalających Się Nad Sobą, Mających Obsesję Na Punkcie Kobiety, Którą Ledwo Znają, Zaburzonych Emocjonalnie Nieudaczników. Populacja: On i Główny Bohater "Miłości w Czasach Zarazy". Ale nawet w tym nowym kraju przyznano mu palmę pierwszeństwa i koronowano na Królową Dram. Bo z Wertera jest największa Drama Queen w historii literatury. Gdybym piła shota za każdym razem, gdy ogromne łzy leje nie pisałabym teraz tego wpisu, tylko siedziała na Izbie Wytrzeźwień. I ta jego egzaltacja! I pseudointelektualne wywody! Nie ma nic gorszego. Wolę osoby o intelektualnych potrzebach i elokwencji Trybsona z Warsaw Shore niż taką kabotyńską bufonadę. Moim ulubionym fragmentem była jego reakcja na ścięcie dwóch orzechów. Jasne ja jestem bardzo proeko, kiedyś chciałam wstąpić do Greenpeace i ratować małe foki, pandy i delfinki, ale nie miałam nigdy żądzy mordu skierowanej na osobę, która ścięła dwa drzewa. A Werter miał. Werter, które z jakiegoś powodu w tej książce kochają wszyscy. WSZYSCY od pachołków po książęta, od dzieci po starców, od Morza po Tatry.... (jest jeden wyjątek w postaci posła, ale to polityk był, więc jasne, że zakała społeczeństwa).
Nie wiem do końca, o co chodzi w tej ilustracji,
ale jestem na tak.

Ogólnie, jak już wspominałam w innym wpisie, nienawidzę głupiej miłości. A miłość, która doprowadza cię do samobójstwa jest głupią miłością. I taka rada dla Werteropodobnych- jeśli chcecie poderwać dziewczynę, powinniście unikać padania na kolana i wypłakiwania sobie oczu za każdym razem, gdy obiekt waszych westchnień otworzy usta. Pijcie jakąś meliskę albo co. Na miejscu Szarloty zmieniłabym nazwisko i przeprowadziła się na ten koniec świata, gdzie emo nieudacznicy nie mają wstępu. Bo Werter jest nieudacznikiem, to wypraszany z przyjęć, wciąż pobierający pieniądze od własnej matki, niespełniony artysta. Na litość boską on nawet nie potrafi się porządnie zabić. Kto po strzale w głowę umiera przez 12 godzin?! Chyba tylko i wyłącznie Werter. Myślę, że kula zabłądziła w grubej warstwie urojeń i pół dnia znalazło jej odnalezienie mózgu, który wyraźnie skurczył się pod wpływem miłości. Bo najwyraźniej miłość to taki pasożyt, który żywi się naszymi szarymi komórkami.
Smutny Werter jest smutny. I tak przez 120 stron.
link
Ja wiem, że jestem zgorzkniałą starą panną, która ciepłe uczucia żywi jedynie w stosunku do kotów i czasami pizzy na cienkim cieście. Ale dlaczego, dlaczego ta książka zdobyła sobie tylu fanów, że aż mówi się o werteromanii? Ja wiem, że Goethe raczej miał zamiar skrytykować postawę głównego bohatera, ale pierwsi czytelnicy chyba nie do końca zrozumieli jego pierwotny zamiar. Naprawdę rozważam zmianę gatunku na na przykład kucyka pony. One nie mają takich problemów.
Jak widać jedynym sposobem na opuszczenie tzw. friendzone, jest
przestrzelenie sobie głowy.

Na koniec jak zawsze, cytaty:
  • Nie możesz niczym bardziej przysłużyć się swym przyjaciołom, jak tym, że nie popsujesz im ich radości, owszem, powiększysz ją, biorąc w niej udział.
  •  Czymże jest, Wilhelmie, sercom naszym świat bez miłości? Tym zapewne, czym byłaby bez światła latarnia magiczna. Ledwo wstawisz w nią lampkę, natomiast jawią się na białej ścianie barwne obrazy! A choćby były one tylko przelotnymi złudami, to jednak są nam szczęściem, stoimy jak młodziki i z zachwytem patrzymy na to cudowne zjawisko.
  •  Będę używał teraźniejszości i niech się stanie przeszłością, co minęło
  •  Najszczęśliwsi są ci, którzy, podobnie dzieciom, żyją z dnia na dzień, włóczą za sobą lalkę, rozbierają ją i z wielkim szacunkiem skradają się koło szuflady, w której mama zamknęła łakocie, a gdy wreszcie dostaną, czego pragną, zjadają to z pełnymi usty i wołają: Jeszcze! – To są najszczęśliwsze istoty
  •  Biada temu, kto drwi z chorego, poszukującego istotnego źródła zła, kto uświadamia go i przez to zwiększa jego chorobę i życie czyni mu boleśniejszym jeszcze; kto urąga biednemu sercu jego, dążącemu pielgrzymką do Świętego Grobu, by uciszyć wyrzuty sumienia swego i uleczyć cierpienia swoje
Żegnam,
Młoda Cierpiętnica,
M.

niedziela, 16 listopada 2014

Ludzie Zegarki, czyli Książka Numer Czternaście

Autorzy: Alan Moore i Dave Gibbons
Tytuł: Strażnicy
Rok wydania: 1987
Liczba stron: 414
Stylowa okładka i równie stylowy kubek z Dzwoneczkiem.

Dzisiaj postanowiłam sama sobie sprawić przyjemność i przeczytać coś co jest dla mnie pozycją wyjątkową. Mam oczywiście na myśli Watchmenów/Strażników, czyli jedyną powieść graficzną na Liście. I tak, przez powieść graficzną mam na myśli KOMIKS. Wiele osób jest zdania, że komiksy nie powinny zostać włączone w poczet literatury. Takim osobom mam ochotę pokazać kilka rzeczy- język, drzwi, środkowy palec i Strażników właśnie. Jest to pozycja, która może zmienić, to jak zapatrujecie się na kwestię powieści graficznych.
Tak oto wygląda jakiekolwiek badanie psychologiczne.
Sad but true.
A wszystko zaczęło się od Boba Dylana. Bo wszystko co dobre zaczyna się od Boba Dylana. Bob Dylan jest bogiem wszystkiego co dobre. Świat byłby lepszy, gdyby go stworzył Bob Dylan. Ale niestety nie piszę tutaj o muzyce, tylko o książkach, więc moje zachwyty nad Bobem Dylanem tutaj się raczej skończą. (I nie mamo, po raz kolejny przypominam Ci, że to nie ten z dreadami, nie kupuj mi z nim więcej koszulek). To właśnie cytat z Boba Dylana, a dokładniej z jego genialnej piosenki Desolation Row stało się zapalnikiem tej graficzno-literackiej bomby jaką są Strażnicy.
Bob Dylan i komiks to moja własna, osobista definicja Raju.

Czym są Strażnicy? Są komiksem o superbohaterach, który wyśmiewa samą ideę superbohaterów. Są gorzką konstatacją na temat sytuacji lat osiemdziesiątych. Zadają ważne i trudne pytania: Czym jest mniejsze zło, czym jest zło konieczne? Czy śmierć jednostki można przeciwstawić śmierci wielu? Kto ma prawo o tym decydować? Ile krzywd można wyrządzić w imię pokoju? Ale to wszystko są pytania dla ludzi ambitnych, ja tam sfokusowałam się na bohaterach. A ci jak to w komiksach bywa są wyśmienici.
Moje poczucie humoru w dwóch panelach.

Bohaterowie naprawdę są najmocniejszą stroną Strażników. Ich dylematy moralne, przemyślenia to oś napędowa całego komiksu. Liczne retrospekcje, wewnętrzne monologi pozwalają na zdefiniowanie szerokiego spektrum wielowymiarowych postaci. Oto crème de la crème postaci Strażników.
- Rorschach, którego światopogląd jest jak jego maska, kalejdoskopem czerni i bieli, zupełnie wypranym z szarości. Jest to nihilista, którego kodeks moralny nie dopuszcza istnienia kompromisów. To Pan Prawo i Sprawiedliwość Porządek.
To jest Rorschach, wesoły z niego ziomek. Gwiazda domówek wręcz.


- Drugi Nocny Puchacz, ornitolog w okularkach, który bardziej niż na sile i sprawności fizycznej polega na sprycie i gadżetach. Taka trochę nerdowska wersja Batmana w obciachowym kostiumie (Wygląda jakby zdarł skórę z Pana Sowy z disneyowskiego Kubusia Puchatka i ją na siebie założył).
Nocny Puchacz i jego outfit zaprojektowany pewnie przez Pradę. Albo Coco Chanel.


-Megaloman Ozymandiasz, który naczytał się za dużo Aleksandra Wielkiego, ale w sumie jest całkiem hot. I ma action-figures na swoje podobieństwo, więc plus sto do lansu. No i jest ponoć najmądrzejszym facetem na ziemi, ale kto by się tym przejmował.
Boski Ozzy. So fabulous


- Komendiant, który zostaje zamordowany już na samym początku, ale i tak dowiadujemy się, że był strasznym dupkiem i chujem, który strzelał do ciężarnych i zajmował się RPG (w sensie rabowaniem, paleniem i gwałceniem, a nie rzucaniem kościami). Chociaż w sumie nie wiem, czy rabował... niemniej jednak czysty jak łza to on nie był. Diabłem wcielonym też nie. Ponoć.
Komediant jak widać też jest beczką śmiechu.


- Doktor Manhattan jedyny posiadacz supermocy, a nawet Supermocy przez duże S. Jest ich tak dużo, że nie mam nawet siły ich wymieniać. Najważniejsze jest to, że potrafi być w kilku miejscach jednocześnie, potrafi się teleportować nawet na Marsa, gdzie przez połowę komiksu totalnie chilluje ignorując, że Ziemia zmierza ku samozagładzie. Prócz tego nie odbiera czasu w sposób linearny, więc jest jakby wyłączony z wszystkiego, co go otacza. Na początku historii jest w związku z Laurie (o niej za chwilkę), ale później wszystko partoli, w spektakularny sposób. I jak już wspomniałam ucieka na Czerwoną Planetę (troszkę za dosłownie wziął sobie chyba, że Kobiety są z Wenus a Mężczyźni z Marsa). Ach i jest niebieski, ale nie jak Smerfy, tylko taki Błękitny bardziej.
Kolejny Doktor do kolekcji. Jest już House, Avery, Who, Watson itp. itd.

I wreszcie jest też Druga Jedwabna Zjawa, czyli Lauren Jupiter, czyli Laurie Jusperczyk jedna z moich ulubionych komiksowych heroin. Laurie jest ZAJEBISTA! Silna psychicznie, pewna siebie, feministyczna, ogarnia życie i nie pełni roli Damy w Opałach. Jasne ma swoje braki, pozwoliła swojej matce (Pierwszej Jedwabnej Zjawie) wrobić się w ten cały superbohaterski ambaras, trochę zbyt mocno polega na facetach, ale porównując ją z innymi laskami z komiksów mam ochotę głośno przyklasnąć. W dodatku na partnerów seksualnych wybiera sobie samych inteligentnych facetów. Four for you Laurie! You go Laurie! To znaczy moje  małe romantyczne serce zostało złamane, kiedy się skumałam, że ona i Błękitne Ciacho (czy wspominałam już, że przez 80% czasu Błękitne Ciacho chodzi w stroju Adama?) nie zostaną razem na końcu, ale cóż nie można mieć wszystkiego.
Taka rada dla facetów- jeśli uznacie sobie, że rozdwojenie się jest dobrym pomysłem
na ożywienie sytuacji w sypialni... zastanówcie się jeszcze raz. A potem jeszcze raz.
Aż zmienicie zdanie.

Skoro już pofangirlowałam nad postaciami, mogę przejść dalej. Dalej, czyli do warstwy wizualnej. Jako, że pisząc o książkach w tej kwestii nie mam zbytnio pola do popisu, w temacie komiksów mogę się wyszaleć. Dla dzisiejszego odbiorcy kreska będzie się wydawała przestarzała, obecnie tak się już nie rysuje. Jednak trudno jej nie docenić, jest dokładna, dopracowana co do najdrobniejszego detalu i ma niesamowitą mroczną kolorystykę utrzymaną w odcieniach fioletów, brązów i brudnej zieleni. Rozdziałów jest dwanaście, każda strona ma dziewięciopanelowy rozkład, każdy rozdział kończy się wstawkami literackimi- a to "wycinkami" z gazety, a to dokumentacją psychiatryczną, a to fragmentami autobiografii. To właśnie takie drobne smaczki, które sprawiają, że Strażnicy są pozycją wybitną.
Doktor Błękitne Ciacho cziluje na Marsie, który wbrew popularnej nazwie jest
Planetą Majtkowego Różu.

Jako, że to komiks, to cytaty wplotłam w formie ilustracji. Nie ma sensu przepisywać "dymków". (Wybacz S, wiem, że tylko dla nich czytasz moje wypociny).
Moment, który sprawił że Laurie stała się moją osobistą idolką.
I nawet jej późniejsze głupie decyzje tego nie zmieniły.

*tu wstaw dymek pożegnalny*
M.